Daar geloof ik niet in

Gepubliceerd op 14 februari 2026 om 13:50

In de ochtend, om half tien, kwam IKEA mijn meubels leveren voor mijn praktijkruimte. Ik kon niet wachten: eindelijk meubels in elkaar zetten en weer een stap verder zijn om bijna open te kunnen. Om te doen wat ik het liefst doe: sessies geven.
Blij sta ik bij de ingang te wachten.

De chauffeur zwaait en loopt naar de achterklep, waarna ook een andere bezorger mij vrolijk hallo komt zeggen.
“Gaat het goed?” vraagt hij, met een big smile.
“Hardstikke goed!” zeg ik blij.

Zijn uiterlijk doet me denken aan Claude van het Eurosongfestival. En zijn energie straalt fel.

Terwijl ze de vrachtwagen leeghalen, vraagt hij wat voor werk ik doe.
“Ik doe energetisch werk.”
Hij vraagt door: wat voor mensen help je dan?
“Mensen die vastzitten of trauma’s hebben ervaren” vertel ik.

Hij zegt resoluut: “Daar geloof ik niet in! Denk je dat PTSS bestaat? Of depressie door trauma? Nee man, dat is onzin.”

Vervolgens vertelt hij over oorlog in zijn land. Dat hij veel mensen voor zijn ogen heeft zien sterven.
Ik luister en geef hem ruimte om te vertellen, terwijl we samen dozen sjouwen.

“Ik heb geen trauma. Ik ben dankbaar. Ik heb hier werk. In mijn moederland had ik soms drie dagen geen eten, hier wel. Waarom zou ik me dan slecht voelen? Het zit in hun hoofd. Mensen weten niet hoe goed ze het eigenlijk hebben.”

Met bewondering luister ik naar hem. Zonder oordeel. Zonder me aangevallen te voelen.
Zijn waarheid doet ertoe. Zijn perspectief ook. Hij geeft mij hiermee een cadeau.

Hij vertelt me eigenlijk dat het hem nooit uit zijn kracht heeft gehaald. Hij heeft er juist zijn kracht van gemaakt.

Ik vertel hem dat dit precies het werk is dat ik doe: mensen weer terug in hun kracht zetten, die in het leven, door wat dan ook, hun kracht zijn kwijtgeraakt.

En dat zie ik bij hem. Zijn ogen sprankelen nog. Die heeft hij niet verloren, naast misschien wel dierbaren.
Ik ben hem dankbaar dat hij, ondanks alles, nog zo dicht bij zichzelf staat en zijn licht verspreidt. Dat is een waar cadeau van hem aan mij.

Keep on shining… bright like a diamond… the world needs your light!

Alle IKEA-dozen staan inmiddels in de hal. Ik bedank hen. En ik geef de Claude-lookalike, met zijn grote glimlach en sprankelende energie, een nederige buiging. Uit diep respect voor hem en het levenspad dat hij bewandelt.

Ondanks mijn eigen waarheid en perspectief. Want zodra dat vooropstaat, verandert luisteren in gelijk willen hebben.

Laten we allemaal wat meer naar elkaar luisteren.
Echt luisteren 🤍✨


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.